İsa YÜKSEL

Güneşli ve sıcacık bir günde dünyaya gelmişti genç kız. Yüce yaradan denizler kadar mavi ve okyanuslar kadar derin bakan bir çift gözle nurlandırmıştı o ay parçası yüzünü. Öyle güzeldi ki bu gözler, gören bir daha dönüp bakmadan geçemiyordu. Okula gidip geldiği o yolda yine bu gözlerdi o genci büyüleyen. O gözlere takılıp kalmıştı genç, günler geçti, geceler geçti, ama karşısındaki hala bir çift mavi gözdü. Hergün aynı yoldan geçti genç, hergün o mavi gözlere daldı, genç kızda hoşlanmıştı ondan, artık tebessümle geçiyordu yanından. Sonra birgün genç dayanamadı ve gözlerine bakarak geçtiği o güzelin bağırdı arkasından "Seni Seviyorum, ne olur dönde konuş benimle", ama kız ardına bile bakmadı ve gitti. Genç çok üzüldü buna ve kendisini istemeyen o kızın bir daha çıkmadı yoluna. Kızda çok gözledi o yolları, tekrar onu görmek umuduyla ama genç kırılmıştı bir kere, bir daha gitmedi oraya. Hiç gitmedi ve bilemedi. Nereden bilecekti mavi gözlü bu güzel kızın Sağır ve dilsiz olduğunu.

 

 

(Alıntıdır)